Zaterdag 12 september was de ademwerk opleiding open dag in Safe Haven, Oegstgeest. En wat ik er zo mooi aan vind, zijn al die gezichten. Die mensen die binnenkomen en denken: waar komen we nu toch in terecht? Aan het begin vroeg ik hoeveel mensen al eens met ademwerk in contact waren geweest. Voor het merendeel van de groep was het nieuw. En wat vind ik het dan mooi om mensen mee te nemen in een beleving en een ervaring.
Een ervaring die Trauma Release Breathwork heet. Iets wat zo mooi ontwikkeld is door Lars Faber en wat in het bezielende veld, en in zijn altijd aanwezige aanwezigheid, gewoon verder mag gaan. Ik vind het een eer om dat te mogen voortzetten.
Het was zo mooi om te starten met heartdancing, waarin we elkaar op andere lagen ontmoeten. Vanuit de verbinding met ons lichaam en de verbinding met je hart. Zonder te weten wie wat doet, zakken we in een laag van zijn, in een onderstroom. Door met elkaar te verbinden, door te ervaren en ruimte te maken voor wat spannend is in jou. Het niet weg te stoppen, maar juist ruimte te maken en aanwezig te blijven bij dat wat er is. Dat is steeds de uitnodiging.
Door het spelende kind in jezelf op te halen, in verbinding met anderen, ontstaat er zo’n diepe veiligheid. Daarmee zetten we met elkaar een veld neer waarin we klaar zijn voor het ademwerk. En dat is ook heel mooi wat er gebeurde. Ik zag mensen echt opengaan en bedenkelijk kijken van: what the… gaan wij hier doen? Dansen? Wij komen hier toch voor ademwerk?
En dan zit iedereen daarna te zeggen: jeetje, wat is er zojuist gebeurd? We eindigen met elkaar in een cirkel en kijken elkaar aan. Dan zeg ik: kijk, we zijn vanochtend zo binnengestapt. Kijk eens hoe je er nu bij staat. Wat ervaar je nu? Je ziet die lichtjes weer opengaan in hun ogen. Die vonk gaat weer aan. Ik zeg: dit is wie je bent. En hoe weinig danst een mens eigenlijk?
Het grappige was dat er een heel jonge jongen bij was die professioneel danser is en met zijn moeder was meegekomen. Hij vond het waanzinnig. Gelukkig ook de heartdancing. Hij zei: “Ontwapenend vond ik het. Ik vond het zo ontwapenend hoe je er was, omdat jij ook je eigen kwetsbaarheid laat zien. Je laat je kracht zien en nodigt ons daarmee uit. Je maakt een opening in het veld om dat ook te mogen en durven laten zien. Dat doe je echt zo mooi.” En dat vond ik denk ik wel een van de mooiste complimenten.
Vanuit de heartdancing zijn we lekker de pauze ingegaan. Vervolgens heb ik uitleg gegeven over ademwerk en over de opleiding. Trauma Release Breathwork is uniek in zijn soort. Wat het doet, is ruimte geven aan die delen in jou die beschadigd zijn, die verstopt zitten. Die innerlijke kindjes die er niet mochten zijn, die verwondingen. Daar maken we met elkaar zo’n veilige bedding voor. En dat is ook waarom het zo mooi is om dit in een groep te doen: vanuit die veilige bedding die we met elkaar creëren, mogen die delen zich openen.
En ze hoeven nooit sneller te gaan dan het langzaamste deel in jou zich veilig bij voelt. Dus het mag zich openen. Of je nu de deur op een kiertje zet, wagenwijd openzet of besluit: dat gaat hem nog even niet worden. Het is allemaal oké. Jij mag hierin in je eigen tempo bewegen. Dat is echt de sleutel.
Ook doen we in de opleiding verschillende interventies om contact te maken met de gebieden waar je met woorden niet bij kunt komen. Of we dat nu doen met kinesiologie, dearmoring, oogposities of uiteraard stembevrijding: het zijn allemaal ingangen die erop gericht zijn om contact te maken met het onderbewuste, met de diepere lagen. Met je gevoelsbrein. Om van daaruit de verbinding te maken met de delen die al die tijd niet zichtbaar mochten zijn, die beschermd moesten worden of die verwond zijn geraakt.
En als we daar een stukje van mogen aanraken, zoals Lars dat altijd zo mooi zei, als we dat draadje van een activatie mogen vinden, dan weet je lichaam genoeg. Je hoofd maakt hele verhalen, maar je lijf weet spot on: hier wil ik zijn.
Dat is eigenlijk waar deze ademwerk opleiding om draait. Lars heeft daar heel mooie vormen en methodes in samengevoegd en daar een prachtig voorwerk van gemaakt, waardoor je tijdens het ademwerk zo’n betekenisvolle ervaring kunt hebben. Veel meer dan wanneer je koud het ademwerk ingaat.
Dat doen we door middel van heartdancing, maar ook met de verschillende vormen die je tijdens de opleiding leert. Van daaruit maken we contact met het onderbewuste, met die gebieden, om vervolgens die verwondingen, die pijn, die woede en dat verdriet tijdens een ademsessie te mogen bevrijden.
En het mooie is: juist door die piek op te zoeken, door geluid te maken, te klinken, herrie te maken, muziek en drums te gebruiken en het sjamanistische veld te openen, kun je vervolgens daarna de verzachting opzoeken. Het zenuwstelsel kan kalmeren, zijn werk doen en opschonen. Het is echt geweldig.
Ik zag gedurende zo’n dag echt dat mensen daarvan hebben kunnen proeven en het hebben beleefd. Ik zit daar niet om mensen binnen te hengelen of binnen te halen, zoals Lars dat ook altijd zo mooi verwoordde, maar om ze een beleving te geven. Om ze echt te laten voelen waar dit voor bedoeld is. En vandaar ook de naam The Wounded Healer.
Ik merkte dat mensen echt die wow-ervaring hadden. Ze waren onder de indruk, geraakt, maar kwamen tijdens de ademsessies ook dichter bij zichzelf. We werken daarbij altijd in tweetallen, juist vanwege die veilige bedding.
Op het moment dat jij in je diepste verwonding of in je stukken terechtkomt — en zoals Gabor Maté dat altijd zo mooi zegt: de verwonding, het trauma, is niet zozeer ontstaan door de situatie, maar doordat er niemand voor je was — is het belangrijk dat er nu wél iemand is. Vandaar dat wij altijd in tweetallen werken.
Op het moment dat je iemand nodig hebt, en je je ogen opendoet, zie je: nu is er wél iemand voor me. En dat hebben we elkaar te bieden. Dat is waarom we dit werk doen.
Nou, dat was prachtig. Dat heb ik verteld en vervolgens zijn we het ademwerk ingegaan. We hebben in de middag twee ademsessies gedaan en uiteindelijk met elkaar in een grote groep afgesloten.
En dat was echt waanzinnig mooi.
