Een update vanuit mijn hart
De afgelopen weken kreeg ik zóveel mailtjes en privéberichten met de vraag hoe het met mij gaat, dat ik besloot alles eens rustig op papier te zetten. Allereerst wil ik iedereen ontzettend bedanken voor alle steun, liefde, gebeden, kaartjes, cadeautjes en hartverwarmende berichten. Het heeft mij meer goed gedaan dan ik onder woorden kan brengen. Tegelijkertijd wil ik iets delen wat voor mij als een wonder voelt en dat mogelijk voor veel mensen hoop kan bieden. Verderop in dit verhaal neem ik je mee in mijn reis van de afgelopen maanden. Het is een lang verhaal geworden, maar het voelt belangrijk om het te vertellen. Wel wil ik vooraf vragen om mij geen medische vragen of gezondheidsverzoeken te sturen. Mijn energie gaat momenteel volledig naar mijn eigen herstelproces. Onderaan deze update zal ik de naam vermelden van de arts die mij begeleidt. Voor vragen over behandelingen kun je rechtstreeks contact met haar opnemen. Voor het eerst in drie maanden heb ik inmiddels weer een paar uur kunnen werken met onze nieuwe Ademcoach-opleidingsgroepen, en alleen dat al voelde als een enorme overwinning.
Een bezoek aan de huisarts dat alles veranderde
Wat begon als een bezoek aan de huisarts voor klachten waarvan ik dacht dat ze met een auto-immuunziekte te maken hadden, veranderde binnen enkele dagen in een nachtmerrie. Mijn huisarts schrok van mijn toestand en stuurde mij direct door voor bloedonderzoek. Daar bleek mijn ijzergehalte extreem laag te zijn. Achteraf gezien niet vreemd, want ik verloor dagelijks grote hoeveelheden bloed via mijn urine. Vervolgens kwam ik terecht bij de uroloog voor verder onderzoek. Tijdens het onderzoek liet ze mij beelden zien van de binnenkant van mijn blaas. Eerst dacht ik nog opgelucht dat er sprake was van wat overtollig weefsel. Totdat ze ineens het woord ‘tumor’ uitsprak. De grond zakte onder mijn voeten weg. Toen ze vervolgens vroeg of ik nog andere klachten had en ik mijn hevige heuppijn noemde, vertelde ze dat er een grote kans was dat daar al uitzaaiingen zaten. Nog voordat ik de eerste schok had verwerkt, hoorde ik de woorden: “Als het daar uitgezaaid is, ben je niet meer behandelbaar.” In enkele seconden zag ik mijn toekomst verdampen. Mijn gedachten gingen direct naar Tanja, onze kinderen en de dromen die we nog hadden, waaronder onze plannen om ooit samen op een catamaran in het Caribisch gebied te wonen.
Van toekomstplannen naar een dodelijke diagnose
De PET-scan bevestigde vervolgens onze grootste angst. Een enorme tumor vulde vrijwel mijn hele blaas en er waren uitzaaiingen zichtbaar in mijn rechterheup. Ineens maakten woorden als ‘palliatief’ en ‘uitbehandeld’ deel uit van mijn dagelijkse werkelijkheid. Toen ik thuis opzocht wat palliatieve zorg precies betekende, kwam ik terecht in een diep zwart gat. Alsof dat nog niet genoeg was, maakte ik de fout om ChatGPT te vragen naar de gemiddelde levensverwachting bij mijn diagnose. Het antwoord sloeg in als een bom. Enkele weken tot maanden. De gesprekken met specialisten bevestigden dat beeld grotendeels. Op een bepaald moment besloot ik dat ik geen prognoses meer wilde horen. Ik wilde alleen weten wat er eventueel nog mogelijk was. Dat bleek weinig te zijn. Een oncoloog vertelde Tanja zelfs dat het verstandig was om alvast hulp in de huishouding te regelen als ze wilde dat ik nog thuis kon blijven wonen. Dat soort opmerkingen trokken mij steeds verder een depressie in. Door bloedarmoede, ondraaglijke pijn en zware medicatie voelde het alsof ik langzaam verdween. Vooral morfine voelde voor mij alsof mijn ziel uit mijn lichaam werd getrokken. Pas toen ik daarmee stopte en de juiste ondersteuning kreeg, kwam er weer wat licht in mijn leven.
De kracht van Warrior Spirit
In die periode realiseerde ik mij dat ik mijn hele leven eigenlijk had geoefend voor dit moment. Door al het innerlijke werk dat ik had gedaan, maar ook door de mensen die ik zelf jarenlang had begeleid. Ik dacht vaak terug aan mijn eerste cliënt ooit, Henk Trentelman. Henk kreeg ooit te horen dat hij nog maar enkele weken tot maanden te leven had, maar leefde uiteindelijk nog twaalf jaar. Van hem leerde ik dat een diagnose soms bijna net zo vernietigend kan zijn als de ziekte zelf. Hij leerde mij dat je niet alleen met kanker leeft, maar ook met de verhalen die erover verteld worden. Zijn belangrijkste les was dat je koste wat kost je mindset hoog moet houden. Diezelfde boodschap hoorde ik later terug van sjamanen die wij mochten ontvangen in Gasselte. Zij spraken over de ‘Warrior Spirit’, de krijgersgeest die nodig is om met ernstige ziekte om te gaan. Niet als strijdlust of hardheid, maar als een diep innerlijk vertrouwen dat je draagt, ongeacht de uitkomst. Toen ik daar opnieuw contact mee maakte, voelde ik langzaam mijn kracht terugkeren. Ik besloot dat ik mij niet langer volledig zou laten leiden door angst, prognoses en statistieken. Vanaf dat moment wilde ik mij laten leiden door iets dat groter voelde dan de diagnose zelf.
Een lichaam dat steeds verder achteruitging
Ondertussen bleef mijn lichamelijke situatie verslechteren. Mijn hemoglobinewaarde daalde tot gevaarlijk lage niveaus. Bloedtransfusies boden tijdelijk verlichting, maar doordat de tumor bleef bloeden, verloor ik het nieuwe bloed bijna net zo snel als ik het kreeg. Ik werd steeds kortademiger, mijn hartslag schoot omhoog bij de kleinste inspanning en zelfs een wandeling naar het toilet werd een uitputtingsslag. Toen mijn HB opnieuw daalde, moest ik voor de tweede keer naar de spoedeisende hulp voor een bloedtransfusie. De artsen maakten duidelijk dat dit geen eindeloze oplossing was. Er zat een grens aan wat mijn lichaam kon verdragen. Tegelijkertijd kreeg ik te maken met bloedstolsels die mijn plasbuis blokkeerden. De pijn die dat veroorzaakte is nauwelijks te beschrijven. Mijn blaas stond voortdurend onder enorme druk, terwijl ik nauwelijks kon plassen. Ik ontwikkelde ernstige slapeloosheid en liep nachtenlang door het huis uit angst dat mijn blaas volledig zou blokkeren. Uiteindelijk moest ik met spoed naar het ziekenhuis waar een spoelkatheter werd geplaatst. Het was een van de zwaarste periodes uit mijn leven. Niet alleen fysiek, maar ook emotioneel voelde het alsof ik voortdurend balanceerde op de rand van de afgrond.
Overgave, vertrouwen en een onverwacht inzicht
Op dat moment begonnen er tegelijkertijd bijzondere dingen te gebeuren. Een mantra die ik kreeg van mijn tachtigjarige mentor hielp mij enorm: “Als het de bedoeling is om ziek te zijn, geef mij dan de kracht om ziek te zijn. Als het de bedoeling is om beter te worden, geef mij dan de kracht om beter te worden. Als het de bedoeling is om te sterven, geef mij dan de kracht om te sterven.” Ik merkte dat ik mij volledig had overgegeven aan ziek zijn en zelfs aan de mogelijkheid van overlijden. Maar had ik mij eigenlijk ooit werkelijk geopend voor de mogelijkheid dat ik beter kon worden? Die vraag raakte iets diep in mij. Ik voelde hoe een oud, gekwetst deel van mezelf zich liet zien. Een jong deel dat zich ooit ongezien en ongewenst had gevoeld. In plaats van dat deel weg te drukken, besloot ik het onder mijn vleugels te nemen. Ik vertelde dat jochie in mij dat hij ertoe deed, dat hij geliefd was en dat hij mocht blijven leven.
Het gekwetste kind in mij wilde leven
Juist op dat moment begon ik de enorme hoeveelheid liefde om mij heen echt binnen te laten. De berichten, de kaarten, de gebeden, de steun van familie, vrienden en studenten. Alles samen vormde een herinnering aan iets essentieels: ik stond hier niet alleen voor. Van alle kanten ontving ik liefde, steun en betrokkenheid. Dat gaf mij de ruimte om opnieuw contact te maken met mijn verlangen om te leven. Niet alleen te overleven, maar werkelijk te leven. Het gevoel groeide dat er misschien toch nog mogelijkheden waren die ik nog niet had onderzocht.
Op zoek naar een andere weg
Via tientallen mensen werd ik gewezen op een alternatieve benadering van kanker waarbij middelen als Ivermectine en Fenbendazol worden ingezet. Dat bracht mij terug bij het werk van Thomas Seyfried, een onderzoeker die kanker beschouwt als een metabole ziekte. Jaren geleden had ik mij daar al eens in verdiept. Seyfried beschrijft hoe kankercellen afhankelijk zijn van alternatieve energieprocessen en hoe voeding en bepaalde medicijnen daar mogelijk invloed op kunnen uitoefenen.
Een nieuw behandelprotocol
Uiteindelijk vond ik in Nederland arts Naomi Dongelmans, die bereid was mij hierin te begeleiden. Samen stelden we een protocol op met onder andere Ivermectine, Fenbendazol, Methylene Blue en cannabinoïden. De eerste weken merkte ik weinig verschil. Ik voelde mij vooral ziek, moe en onzeker. Toch merkte ik wel dat een strikt ketogeen voedingspatroon mijn energiehuishouding positief beïnvloedde. Langzaam werden de doseringen opgebouwd en begon ik veranderingen te merken.
Het moment waarop alles begon te veranderen
Twee dagen voor mijn tweede geplande bestraling kleurde mijn urine inderdaad felblauw. Maar belangrijker nog: er verdwenen ineens allerlei stolsels en de druk in mijn blaas nam sterk af. Voor het eerst in weken voelde ik rust. Tijdens een controle voor de volgende bestraling ontstond er verwarring bij het behandelteam. Ze konden de tumor nauwelijks nog terugvinden op de scan. Er werd een radioloog bijgehaald. Ook hij keek verbaasd naar de beelden.
De scan die niemand had verwacht
Een nieuwe scan bevestigde hetzelfde beeld. De tumor was aanzienlijk geslonken. Volgens de artsen kon dat onmogelijk het gevolg zijn van de bestraling, omdat die behandeling nog nauwelijks effect had kunnen hebben. Voor mij voelde het alsof er een deur openging die eerder volledig gesloten leek. De dreiging van volledige blokkades, de voortdurende bloedingen en de allesoverheersende angst begonnen af te nemen.
Warrior Spirit krijgt een nieuwe betekenis
Natuurlijk was ik nog steeds ziek. Mijn bloedwaarden waren nog laag en herstel kost tijd. Maar iets wezenlijks was veranderd. Mijn vertrouwen was teruggekeerd. Niet als naïef optimisme, maar als een diep weten dat er meer mogelijk is dan wat ik op dat moment kon zien. Warrior Spirit ging voor mij niet langer over vechten tegen ziekte, maar over trouw blijven aan het leven.
De droom van de catamaran keert terug
Dat vertrouwen bracht mij ook terug naar een oude droom. In gesprekken met het jonge deel in mij kwam steeds dezelfde wens naar boven: leven. Vissen. Zeilen. Ontdekken. Genieten van vrijheid. Diezelfde avond vond ik online een boot die precies aansloot bij wat Tanja en ik jarenlang hadden besproken. Na overleg met een expert deed ik een bod dat ver onder de vraagprijs lag. Tot mijn grote verbazing werd het de volgende dag geaccepteerd.
Niet wachten op het leven, maar leven
Ineens werd een droom die ik al had afgeschreven weer tastbaar. Natuurlijk moet de boot nog door een technische keuring, maar het symboliseerde voor mij iets veel groters. Niet wachten op het leven, maar het leven weer toelaten. Dat is voor mij de essentie van Warrior Spirit geworden. Daarom stond ik de afgelopen weken ook weer voor onze nieuwe opleidingsgroepen. Slechts een paar uur per keer, maar wat voelde het goed om weer iets van mijn werk te doen. Om weer verbinding te voelen. Om weer vooruit te kijken.
To be continued…
Lars Faber
Belangrijke disclaimer
Wat voor mij werkt, hoeft niet automatisch voor anderen te werken. Ik geef geen medische adviezen en reageer voorlopig niet op vragen hierover via e-mail of privéberichten. Mocht je meer willen weten over de aanpak die ik volg, neem dan rechtstreeks contact op met mijn behandelaar Naomi Dongelmans, MD. Mijn focus ligt de komende maanden volledig op mijn eigen herstelproces.
